Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007

Couch potatoes


Η δια βίου μάθηση στην πράξη

Διάφορες σκέψεις…

1. Την μια οι δουλείες μου και τα διαβάσματά μου δυστυχώς με απέτρεψαν από το να είμαι συνεπής στην καταχώρηση νέων και σχολίων στο ιστολόγιο. Παρακολουθώ τις εξελίξεις για το θέμα του στρατιωτικού από τον ηλεκτρονικό τύπο και μία φορά που που είδα ειδήσεις άκουσα την ερώτηση ενός δημοσιογράφου που αναρωτήθηκε το εξής: Η ομοφυλοφιλία του στρατιωτικού δεν επηρεάζει την απρόσκοπτη εκτέλεση των στρατιωτικών του καθηκόντων; Ένας από τους υπόλοιπους παριστάμενους τον ρώτησε αποστομωτικά: δεν θα τον επηρέαζε αν είχε σχέση με γυναίκα; Ποια η διαφορά;

Και συνεχίζω: ποια η διαφορά στα συναισθήματα έρωτα, αγάπης και συντροφικότητας που αναζητεί ένας ετερόφυλος με έναν ομοφυλόφιλο ή λεσβία που ερωτεύεται, αγαπά και επιθυμεί να έχει έναν άνθρωπο στο πλάι του; Είναι τα αισθήματα αυτά διαφορετικά; Είναι τα θέλω διαφορετικά; Πως αγαπά ή εννοεί την αγάπη ένας ομοφυλόφιλος από έναν ετερόφυλο;

Το θέμα της εβδομάδας που διανύουμε, μετά από μία εβδομάδα θα γίνει
δεύτερο θέμα, τρίτο θέμα στα τηλεοπτικά παράθυρα έως ότου ξεχαστεί και περάσει
στις καλένδες της τηλεμνήμης μας. Έως τότε όμως θα έχουν βγάλει τα απωθημένα
τους οι διάφοροι ομοφοβικοί που με τις δηλώσεις τους ξυπνούν μνήμες άλλων
παλαιότερων δηλώσεων ομοϊδεατών τους που έχουν κατοικοεδρεύσει στο κοιμισμένο
υποσυνείδήτό των θεατών του καναπέ…

2. Εδώ και αρκετό καιρό απασχολεί και εμένα και την σύντροφό μου το ζήτημα των εφήβων ομοφυλοφίλων. Όταν εμπλέκεσαι άμεσα ή έμμεσα στον χώρο της εκπαίδευσης συναντάς νέες και νέους προβληματισμένους, μπερδεμένους, αποκομμένους από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.
Πως μια νέα ή νέος ομοφυλόφιλος αντιδρά όταν αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η σεξουαλική του/της προτίμηση διαφέρει από αυτές των φίλων του/της. Τι διεργασίες λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο ψυχολογικό και συναισθηματικό επίπεδο όταν συνειδητοποιήσει την διαφορέτικότητά του/της; Μια διαφορέτικότητα που χρωματίζετε ως διαφορετικότητα από τις ταμπέλες των υπόλοιπων που θεωρούν τους εαυτούς τους ετερόφυλους και άρα (κατά αυτούς φυσιολογικούς) Ποια είναι τα στάδια έως ότου κάποιος αποδεχθεί την σεξουαλικότητά του;

Υπάρχει ένα άρθρο με τον τίτλο Meeting the needs of lesbian and gay young adolescents τουHoward E. Taylor στο περιοδικό Clearing House, volume 73. Σε αυτό παρέχονται κάποιες επιστημονικές απαντήσεις για τα παραπάνω ερωτήματα αλλά θεωρώ πως ο κάθε ένας και η κάθε μία θυμάται τι συνέβαινε στην ψυχούλα του όταν άρχισε να συνειδητοποιεί την σεξουαλική του ταυτότητα.

Για να μιλήσω για μένα από την παιδική μου ηλικία και χωρίς να γίνεται συνειδητά ήθελα να παίζω με τα αγόρια ποδόσφαιρο και κυνηγητό. Αρνιόμουν να φορέσω μόνο ποδιά και από κάτω φορούσα πάντοτε παντελόνι γιατί διαφορετικά αισθανόμουν περιορισμένη. Στην πέμπτη δημοτικού μου άρεσε ένα κορίτσι της έκτης και στο γυμνάσιο ερωτευόμουν διάφορες καθηγήτριες, συμμαθήτριες και φίλες. Η δράση αυτή υπήρξε τελείως φυσιολογική για μένα και μόνο όταν μπήκα στην εφηβεία άρχισα να συνειδητοποιώ την διαφορετικότητά μου. Πέρασα δύσκολές φάσεις: θυμάμαι τον εαυτό μου θλιμμένη και μελαγχολική. Μάλωνα με τους γονείς μου ενώ οι σχέσεις μου με το ανδρικό φύλο περιορίζονταν στις κοινές δραστηριότητες γυμναστικής. Εκεί τα πήγαινα μια χαρά. Δεν θυμάμαι ποτέ να με ενδιέφεραν πριν ελαχίστων εξαιρέσεων και αυτές ήταν με αγόρια όπου μπορούσα να κάνω μια σοβαρή συζήτηση. Αυτό που έχω να θυμάμαι από τα γυμνασιακά μου χρόνια ήταν ο Πάνος. Ένα αγόρι ψηλόλιγνο, με λίγο μακριά μαλλιά που έκανε μανικιούρ τα νύχια του και που οι κινήσεις του θεωρούνταν αδελφίστικές. Στα διαλείμματα καθόταν σε ένα συγκεκριμένο σημείο του προαύλιου χώρου και έκανε παρέα με δύο κορίτσια τα οποία θεωρούνταν από τους υπόλοιπους λίγο καθυστερημένες και καθόλου trendy για τα δεδομένα της εποχής. Τα υπόλοιπα παιδιά τον πειράζανε με διάφορα υποτιμητικά κοσμητικά επίθετα το συνηθίστερο εκ των οποίων ήταν το κουνίστρο και όλοι γελούσαν. Ακόμη και οι καθηγητές και καθηγήτριες που είχαν υπηρεσία επιτήρησης γελούσαν με τα σχόλια των παιδιών. Η σιωπή τους και τα ψευτογελάκια σήμαιναν για όλους τους υπόλοιπους ότι επικροτούσαν την στάση τους και έτσι παίρνανε θάρρος να συνεχίσουν το ‘θεάρεστο έργο’ τους….

Αν και έχουν περάσει χρόνια κάθε φορά που θυμάμαι την στάση των καθηγητών αναρωτιέμαι: εφόσον οι καθηγητές, που υποτίθεται δίνουν το παράδειγμα στους μαθητές τους, φέρονται έτσι πως περιμένουμε την πλειοψηφία της γενιάς των σημερινών 30άρηδων και σαραντάρηδων να φέρεται; Πως περιμένουμε να αλλάξει η νοοτροπία μιας γενιάς που έχει γαλουχηθεί με τις αρπακολατζίδικες ‘αξίες’ που τους εμφύσησαν στην διάρκεια της εκπαίδευσής τους και που πλέον συνεχίζουν την ‘δια βίου εκπαίδευσή τους’ μπροστά στην μικρή οθόνη;

2 σχόλια:

KK είπε...

1. Το πρόβλημα είναι πως, ακόμη και σήμερα, όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακούει τη λέξη "ομοφυλόφιλος", συνειρμικά έρχεται στο νου του η εικόνα μιας αρσενικής πόρνης (με την υβριστική έννοια της λέξης), χωρίς συναισθήματα και με εξεζητημένο ντύσιμο (ίσως να τους έρχεται στο νου και το "κλουβί με τις τρελές"). Δεν μπορούν (ή δεν τους αφήνουν) να καταλάβουν πως οι ομοφυλόφιλοι είναι άνθρωποι καθόλα όμοιοι με αυτούς - και κατά βάση πιο ανοιχτόμυαλοι, με ίδια όμως συναισθήματα, με ίδιες ανάγκες, με ίδια οράματα, με ίδια ερωτική επιθυμία, η οποία όμως απευθύνεται σε ανθρώπους του ίδιου φύλου. Και σίγουρα, ακούγοντας κανείς τις απόψεις των διάφορων ομοφοβικών, νιώθει πως ζει σε εποχή σκοταδισμού, η οποία όμως έχει παρέλθει προ πολλού, με αγώνες και θυσίες.

2. Η δε συμπεριφορά απέναντι στους ομοφυλόφιλους και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται είναι, πιστεύω, αποκλειστικά και μόνο θέμα παιδείας. Είναι απίθανο έως και αδύνατο να αλλάξεις τη νοοτροπία και συμπεριφορά κάποιου τριαντάρη, πολύ περισσότερο σαραντάρη (εκπαιδευτικού ή μη), στον οποίο έχουν μάθει να θεωρεί τους ομοφυλόφιλους 'ανώμαλους' και μιάσματα της κοινωνίας. Γι' αυτό και η ευθύνη της νέας γενιάς των εκπαιδευτικών είναι μεγάλη, προκειμένου να 'εκπαιδεύσουν' τους μαθητές τους στα θέματα της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανεκτικότητας, πράγμα που νομίζω ότι έχει αρχίσει να συμβαίνει. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως μιας φυσιολογικής έκφρασης της σεξουαλικότητας.

Και κάτι τελευταίο. Πιστεύω πως η γενιά των σημερινών ομοφυλόφιλων εφήβων είναι περισσότερο προνομιακή από τη δική μας, κι αυτό γιατί η κοινωνία έχει προχωρήσει, έστω και με αργά βήματα, και το Internet έχει γίνει μέρος της ζωής πολλών εφήβων, προσφέροντάς τους διέξοδο και δείχνοντάς τους πως, παρά τα προβλήματα, τουλάχιστον δεν είναι μόνοι.

Α, και για να μην το ξεχάσω: Πολύ καλή η προσπάθειά σας! ;)

alximist είπε...

Η εφηβεία είναι δύσκολη για όλους και πολύ περισσότερο για τους διαφορετικούς. Τα θετικά πρότυπα όπως η ύπαρξη του Καβάφη, του Χατζιδάκι, του Τσαρουχη και τόσως άλλων που μπορούν να προβληθούν μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα μπορόυν να δείξουν σε έναν νέο ότι, δεν είναι μόνος του, και ότι ομοφυλόφιλοι μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο με αξιοπρέπεια στην κοινωνία, στην οποία καλλουνται να ενταχθούν. Είναι κρίμα που η τάση προς την γελοιωποιηση είναι αυτή πυ επικρατεί στην ελλαδική τηλεόραση, γεγονός που δεν βοηθάει με τις καρικατόυρες που προβάλει. όμως ένας έφηβος σήμερα έχει μεγαλυτερη πρόσβαση από κάθε προηγούμενη γενιά στην πληροφορία.
Δεν ξέρω τι ειδικότητα έχεις αλλά μπορείς να μεταλαμπαδέυσεις ιδεές προοδευτικές στους μαθητές της ευθύνης σου.