
Μπορεί σήμερα ο καιρός να είναι μουντός
Όμως εγώ τα βλέπω χρωματιστά
και η ψυχή μου είναι ανάλαφρη
με ολίγη, βαρήγλυκος, οθομανικός, γλυκήβραστος, μέτριος, μέτριος βαρής, σκέτος... ΟΛΟΙ είμαστε ΕΔΩ!!!
Ακολουθούν μερικά ενδεικτικά αποσπάσματά:
Όμως εγώ είχα απολαύσει τις ερωτικές μου συνευρέσεις με τον Τίτο. Δεν είχα απογοητευθεί από την σεξουαλική ετερόφυλη σχέση μου. Απλώς, αυτό δεν ήταν το πραγματικά ζητούμενο στη ζωή μου. Δεν με ολοκλήρωνε. Άλλα πράγματα λαχταρούσα περισσότερο. Κι αυτά ήταν τα χαρίσματα που βρήκα συγκεντρωμένα στη Μαρούσα. Αυτά που αναζητούσα από πάντα και πίστεψα πως είχα βρει αρχικά στον Τίτο. […] κανένας άντρας δεν θα μπορούσε να εννοήσει πως, για να συμφιλιωθεί με το σώμα της γυναίκας, έπρεπε να νιώσει πρώτα την ψυχή της. Γι’ αυτό και ο διχασμός του κόσμου. Η πηγή του κακού και της δυστυχίας του είναι αυτό. Οι τόσο διαφορετικές φύσεις δύο όντων που είναι αναγκασμένες να σμίξουν χωρίς να μπορεί ποτέ ο ένας να ικανοποιήσει τις ανάγκες του άλλου. […] αυτό είναι το τραγικό του ετερόφυλου έρωτα. Κρατάει πολύ λίγο και χάνεται απότομα σαν να μην ήρθε ποτέ. Και τότε βγαίνουν άλλα συναισθήματα μέσα από τον απέραντο πόνο και την απελπισία αυτής της απώλειας. (σελ. 104)
Η σχέση όμως ήταν τόσο πολύτιμη, ώστε να την βγάζει από την δομή των σκέψεων και των πεποιθήσεών της. Κάτι που τελικά θα μας έβαζε στον πόνο. Η απόφασή μας να ζήσουμε μαζί, με ότι μας είχε ενώσει μ’ έναν ιδανικό και σχεδόν πανανθρώπινο τρόπο, αποδεικνυόταν τελικά παγίδα όπως το είχε προβλέψει. Οι καρδίες μας θα γινόταν πεδία μάχης ενός αιματηρού, άνισου πολέμου, και οι ζωές μας θα πλήρωναν στον Μολώχ της ανθρώπινης σκληρότητας τα λύτρα γι’ αυτό το μοναδικό που ζήσαμε. Για την ιδιαίτερή τύχη μας να πέσει η μια πάνω στην άλλη και ν’ αγκαλιαστούμε με όλο το εύρος του ανθρώπινου συναισθήματος. Ενός συναισθήματος όμως ανεπίτρεπτου από την κοινωνία των ανθρώπων. Μιας κοινωνίας που τα όπλα της είναι πολύ ισχυρά για ν’ αποκρουσθούν από την γυμνή αλήθεια των διάφανων ψυχών και σωμάτων. ( σελ. 156)
[…] όσο και αν προσπαθήσαμε, δεν μπορέσαμε να την κάνουμε μια λεύτερη αγάπη. Ανασύραμε από την συνείδηση μας ένα σωρό λόγους για να την δικαιολογούμε, αλλά φαίνεται πως δεν τα καταφέραμε. Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται να την δικαιολογείς, αλλά να την ζεις. Εμείς όμως την προβάλλαμε μόνο μεταξύ μας, λες και κάναμε κάτι κακό. Είναι δύσκολο αυτό το πράγμα. Πολύ δύσκολο. Να κρύβεις πράγματα που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν φυσικό να βγάλεις στο φως. Κάτι σαν δικαιολογία για κάποια άδικη ενοχή που πρέπει να αισθάνεσαι είν’ αυτό. ( σελ. 163).
Το μπισκοτάκι

Πολλές αντικρουόμενες και σκόρπιες σκέψεις μου έρχονται συνειρμικά διαβάζοντας την επιστολή. Θεωρώ πως θέτει συνοπτικά όλα τα καίρια ζητήματα που μας απασχολούν σε σχέση με την παρουσία μας και την θέση μας στους δήμους και κοινότητες της διαμονής μας.
Επειδή τώρα αρχίζω σιγά σιγά και ασχολούμαι πιο εμπεριστατωμένα με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλών και επειδή δεν γνωρίζω και πολλά για την ιστορία και όσα έχουν γίνει στο παρασκήνιο της ιστορίας της ελληνικής ομοφυλοφιλικής κοινότητας κάνω μια ερώτηση:
Μήπως τέτοιες επιστολές θα ήταν καλό να στέλνονται πιο συχνά και όχι μόνο λίγο πριν τις εκλογές;
Απο την άλλη και για να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου όταν κάποια στιγμή για τον οποιοδήποτε λόγο θα κλιθούμε να βάλουμε την υπογραφή μας σε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες ή επιστολές και για να αποδείξουμε έμπρακτα πλέον, έστω και με αυτόν τον τρόπο αυτό που πρεσβεύουμε στην καθημερινή μας ζωή και στα ιστολόγιά μας, θα το κάνουμε;
(Θα ήθελα πολύ να πιστευω πως ναι. Όπως θα ήθελα να πιστεύω ότι θα υπογράψουν και ετερόφυλοι που σέβονται τον σεξουαλικό προσανατολισμό του διπλανού τους)
Επίσης σκέφτομαι και το ακόλουθο: υπάρχουν πάρα πολλοί ομοφυλόφιλοι/ες που έχουν δικό τους ιστολόγιο και έτσι μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και να διακινούνται ιδέες, νέα και άρθρα αλλά κρυβόμαστε πίσω απο την ανωνυμία μας. (Υπάρχουν βέβαια και περίπτωσεις όπου καλλιεργούνται πραγματικές φιλίες μέσα απο μια τέτοιου είδους επικοινωνία οπότε η ανωνυμία πλέον δεν υπάρχει)
Καταλήγω πάλι στην χιλιοειπωμένη δήλωση ότι δεν είναι η κοινωνία μας έτοιμη να δεχτεί αυτό που θεωρείτε διαφορετικό. Και για να μπορέσεις να το πείς να 5-10 ανθρώπους πρέπει να δουλέψεις πολύ τον εαυτό σου, να σε δεχτείς...
Επίσης είναι πολύ εύκολο όσοι δεν είναι οργανωμένοι να περιμένουν στην γωνία και να κρίνουν μόνο αρνητικά τις προθέσεις που βρίσκονται πίσω απο κάποια προσπάθεια. Όχι πως πρέπει να τα δεχόμαστε όλα και να συμφωνούμε σε όλα, σωστά;
Καταλήγω να κάνω την ακόλουθη σκέψη: Για τις αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματα που προκαλούνται στους περισσότερους ετερόφυλους σε ότι αφορά τα δικαιώματα μου έχω μερίδιο ευθύνης και εγώ...
Ίσως όμως αυτό το ιστολόγιο να είναι μόνο η αρχή μας και όχι το τέλος της προσπάθειάς μας...
Δεν ξέρω αλλά κλείνοντας το πόστ θυμάμαι την ακόλουθη φράση του Άμλετ
To be honest as this world goes, is to be one man picked out of ten thousand
